Dioscorides Longobardus : (Cod. Lat. Monacensis 337.) / aus T.M. Aurachers Nachlass herausgegeben und ergänzt von Hermann Stadler.
- Dioscorides Pedanius, of Anazarbos.
- Date:
- 1897-1899
Licence: Public Domain Mark
Credit: Dioscorides Longobardus : (Cod. Lat. Monacensis 337.) / aus T.M. Aurachers Nachlass herausgegeben und ergänzt von Hermann Stadler. Source: Wellcome Collection.
9/348 (page 51)
![causa fuit ut a quibusdam polypherae inter cdias appellationes dicerentur id enim ea uox significat. florent hae passim triplici colore canclido luteo et pur pur eo. Qui quartus deinde ab hoc numeratur caeruleus in uiola- rum genere hoc quod sciam in Itcdia nidlibi uidetur. Ex eo oborta no- bis suspitio est posse in graecis abundare eam uocem: & si in cunctis pa- riter legatur: is et quem nos liabemus egregiae antiquitatis & fidei lati- num Dios. longobardis litteris scriptum tres tarnen colores illos notos Omnibus numerat: quartus hic caeruleus nullus in eo est. Nec nos tarnen Uli deferimus ut unum uelimus pro cunctis cdiis nobis esse: sed accedunt rei naturaeque et suspitioni huic nostrae hoc ueluti teste qualiscumque ille est &c. Dioscorides zählt in der Tat in qxt] (nach Sprengel) die Farben folgendermassen auf: ij yag Xsvxöv icrmv rj pykivov q xvavovv rj ttoq- q)vgovv svglcrxsrcu Der longobardische Dioskorides der Münchener Staatsbibliothek stimmt also in zwei wesentlichen materiellen Unterscheidungspunkten mit dem alten Codex des Marcellus Virgilius überein. Es fehlt nur noch, dass Yirgilius ihn auch citiert. Das Kapitel PKA' de cerasia i. e. siliqua graeca auf fol. 32 lautet: Siljqua greca id est Ceratja uirjdes caCostomaca sunt, uentrem soluunt. siCce eustomace Inueniuntur. & diuretjCe. strjngunt uentrem. maxime que ex foljis componuntur. guma ex arbore earum collectum cmnuino accepto tussim tolljt. fastjdium prohib&. uessiCe caucidos strjngjt. Auf f° 69 der Uebersetzung des Virgilius steht im Kommentar: Quod uetustissimus qui apud nos est longobardis litteris scriptus latinus Dios. indicat: in quo legitur: maxime quae ex foljis componuntur. Der Weg, den der berühmte und merkwürdige Codex von Florenz über Wien und Landshut nach München genommen hat, ist in den angeführten Aufzeichnungen seiner einstigen Besitzer klar angegeben. Interessant ist der longobardische Dioskorides auch durch seine sprachlichen Eigentümlichkeiten als seltenes Denkmal des Vulgärlateins. Exempel, die in formellem Sinne hervorragendes Interesse erwecken, sind: cauculos für calculos f° 5c, nauxia für nausea 6c, extate für aes- tate 7d, elisxatura 4c neben elissatura 10c, auxentio für absynthio 10a, extiptica 10c — wenn nicht vielleicht & stiptica zu lesen ist — da- neben estipticum 14c als Beispiel von Vokalvorschlag vor sibilans cum muta, dazu ferner isspargis 6d, esspecies 7d, istagnato l5d, isquinu 10f. Als Anfänge von Verwischung der Consonanzen sind decoptum für decoctum 7a, stictico für styptico 9a zu betrachten, als Besonderheit der Deklination acra und acrum 27a—32b mit oleum ueterc 14d zu vergleichen. 4 *](https://iiif.wellcomecollection.org/image/b24880796_0009.jp2/full/800%2C/0/default.jpg)