Disquisitiones criticae et experimentales de sanguinis quantitate in mammalium corpore exstantis : dissertatio inauguralis quam ad veniam docendi in Academic Fridericiana Halensi cum Vitenbergensi sociata rite impetrandam gratiosi medicorum ordinis consensu et auctoritate die XXIII. Martii MDCCCLVII hora XI / publice defendet Rudolfus Petrus Henircus Heidenhain ; assumpto ad respondendum socio Julio Appel.

  • Heidenhain, Rudolf, 1834-1897.
Date:
[1857]
Catalogue details

Licence: Public Domain Mark

Credit: Disquisitiones criticae et experimentales de sanguinis quantitate in mammalium corpore exstantis : dissertatio inauguralis quam ad veniam docendi in Academic Fridericiana Halensi cum Vitenbergensi sociata rite impetrandam gratiosi medicorum ordinis consensu et auctoritate die XXIII. Martii MDCCCLVII hora XI / publice defendet Rudolfus Petrus Henircus Heidenhain ; assumpto ad respondendum socio Julio Appel. Source: Wellcome Collection.

Provider: This material has been provided by The Royal College of Surgeons of England. The original may be consulted at The Royal College of Surgeons of England.

    6/42 (page 2)
    quantitate sanguinis dependens ejusdem pressio est, ut quae sit, quantitatis functio. Pressio sanguinis portione ad copiam fluidi per systema vasoruin diffusi per injeclionem addita augetur, demta ininuitur, id quod quum multis superioruni temporum experimentis, tum nuper Brunneri1) inquisitionibus apparuit. Quodsi aliquando futurum speramus, ut illius functionis natura subtilius definiatur, tenendum est, necesse esse, universa copia normalis antea cognita sit contenti organismo sanguinis. Non minus quam haemodynamicae rationis causa, id quod modo vidimus, propter relationes physiologico-chemicas defmitio quantitatis sanguinis expetenda est. Physiologi novissimo tempore magno cum Studio in explorandam materiarum in organismo animali mutationem se converterunt, neque adliuc sine fructu eam in rem operam suam navarunt. Magnus igitur defectus in eo apparet, quod ad notitiam quantitatum singulorum secretorum usque propius quum accedamus, nihil prorsum habemus certi de quantitate sanguinis originem dantis illis secretis. ,,lntermediaria materiarum com- mutatio“, quam Bidderus et Schmidtius statuerunt, quanti sit momenti tum demurn poterit plane apparere, si copia sanguinis nota erit, quia tum demum per certas quantitatis sanguinis partes ex- primere poterimus quantitates eorum tluidorum, quae, sanguinis per vasa circuitum subterfugientia et ex alia in aliam provinciam deviis itineribus migrantia, eo in transitu haud levibus muneribus organismo inserviunt. Chemica statistica, i. e. ratio eorum, quae corpus sibi assumit et quae dispendit, notitiam quantitatis sanguinis habebit, utilissimum ad calculationes suas membrum, quia, quaecunque corpus intranl vel ex corpore egrediuntur, per sanguinem viam habent. Data sufficiente analysi sanguinis, quae sane adhuc inter pia vota habetur, cum quantitate sanguinis data foret summa materiarum quum ad formanda organa aptarum tum actione organorum utilitate privatarum, quae fluidae] per vasa cir- cumeunt; notitia ad subtiliter perspiciendam oeconomiam animalem plurimi facienda. Si igitur physiologiae plurimum interest, veram quantitatem sanguinis definiri, non minus patho- logiae eadem res cordi est. Anaemiae et plethorae notiones adhuc in mera theoria, vel certe non in manifestis factis positivis fundatae sunt; omnino nescimus facta stricte probantia, in iis hominibus, quos anaemos pathologi dicunt, quantitatem sanguinis, nimirum pro pondere corporis, deminutam, in plethoricis adauctam esse; et certe haec non prius satis comprobata videri poterunt, quam normalis ratio inter sanguinis copiam et corporis pondus intercedens sit explorata. Porro therapiae notitia quantitatis sanguinis perquam optabilis est. Non poterimus meminisse curationis antiphlogisticae mul- tarumque de ea dissensionum, quin defectum ejus notitiae aegre feramus. Nainque omnes illae de venae sectione controversiae, satis numerosae, quibus bibliotheca compleatur, solido et principali fun- damento carebant, quod idem vel hodie medico lanceolam arripiente deest in aestimanda magnitudine ejus violentiae, quam detractione sanguinis corpori inferat. Quota parte sanguinis sui Organismus venae sectione certam aliquam copiam detrahente privetur, ea quaestio ad ferendum de antiphlogistica curatione judicium principale fundamentum nobis videtur, — non enim medicum pari audacia venae sectionem sesquilibrac suscepturum puto, si copia sanguinis in homine sit duodecim tantum librarum, ac si dupli ponderis sit,— neque tarnen ad eam quaestionem adhuc responsio dari poteral. Videmus igitur utilitatem ex scientia quantitatis sanguinis emanaturam esse tantam, ut sane incitare possit ad navandam illi quaestioni operam. Ea consideratione commotus Hamberger levitatem, quae illam scientiam parum curabat, cum indignatione notat2): „Mirandum est sane, rem tarn gravem et ad physiologiae aequae ac praxeos phaenomena explicanda maxime necessariam, qualis est quan- titas massae sanguineae, vel silentio ab auctoribus plane praetermitti, id quod a Eancisio et Boerhavio 1) Ueber die Spannung des ruhenden Blutes. Zeitsehr. rationelle Mediein von Heule u. Pfedffer. N. F. V. 336. 2) Physiologia medica. Jenae 1751. p. 37.