Costanzo Landi und seine 'methodus de bona valetudine tuenda̕ / [Walter Artelt].
- Artelt, Walter, 1906-
- Date:
- 1932
Licence: In copyright
Credit: Costanzo Landi und seine 'methodus de bona valetudine tuenda̕ / [Walter Artelt]. Source: Wellcome Collection.
7/20 (page 319)
![Rivulorum etiam et placidae aquae sonitus delectant, et rerum rusticarum blandimenta, arborum etiam amoenae ac gratae umbrae, dum regnante canicula sub his prostrati iacemus viridi gramine torum praebente, aliquid interim lecticantes, prosunt, et gaudia suppetunt nobis; etiam dum ora resolvimus ridiculis et iocis animus et cor ad laetitiam dilatatur: et dum liberiore, serenoque sub coelo, puroque aethere vitam agimus. Nanque (ut frequenter dicere solebat Ficinus Marsilii Ficini pater) sub umbra situm cariemque obducimus, sub divo, sub lumine vivimus“ (M. 23). Der Freude, die eine Versenkung in Dichtung oder Natur¬ schönheit bringt, stellte Landi den Kunstgenuß gleich, aber nur mit wenigen und unpersönlichen Worten. Seine Augenweide waren offenbar nicht Werke der bildenden Kunst, sondern alte Münzen, die er mit größtem Eifer sammelte und bearbeitete* So schreibt er ungefähr um dieselbe Zeit: „Ego cum manibus meis [tres argenteos numos veteres] versarem incredibili volup- tate“ (In veterum Numismatum Romanorum miscellanea expli- cationes, Lion 1560, S. 46) oder: „Numisma . . . argenteum * . , verti ac reverti digitis mira quadam animi oblectatione, intendique oculorum omnem aciem, ut notas legerem, quae circa orbem nummi sunt“ (ebenda S. 135) oder „laborem sumpsi ad inter- pretandum illud Numisma, quod apud me adhuc custoditur, non sine animi oblectatione, oculorumque voluptate“ (ebenda S. 103). So haben wir Landi kennen gelernt als Freund der Philosophie, als Ästheten, Naturfreund und Sammler. Die „Methodus“ zeigt ihn uns aber auch als einen gottgläubigen Mann — „Hoc enim fine vitam nostram curare debemus, ut . . . maxime vivamus illi, quo mundus totus inspirante vivit, hoc est Deo praepotenti, in cuius honorem, sicut omnia Opera nostra incipimus, ita semper desinant“, beschließt er die „Methodus“ —, dessen Frömmigkeit vereint ist mit der geistigen Freiheit des Philosophen: „Philosophia... exquisita, diligensque operum Dei imitatrix est“ (M. 8). Diese geistige Freiheit wurzelt in einer ausgezeichneten Kenntnis der antiken Literatur, die in der „Methodus“ in jedem Abschnitt zu¬ tage tritt. Daneben zeugt das Büchlein von einem ausgedehnten Studium der Kirchenväter und des kanonischen und zivilen römi¬ schen Rechts. Der Stil Landis ist lebendig und anschaulich; freilich gelingt sein Streben nicht immer, hierin dem Vorbilde Cicero s, für den er auch sonst eine Vorliebe an den Tag legt, zu folgen.](https://iiif.wellcomecollection.org/image/b30629056_0007.jp2/full/800%2C/0/default.jpg)